Historia i rozwój IWP

W 1950 roku Minister przemysłu lekkiego podejmuje decyzję o przekształceniu Biura Nadzoru Estetyki Produkcji. I zarządza utworzenie Instytutu Wzornictwa Przemysłowego. Za cele stawia mu prowadzenie prac naukowo-badawczych, projektowych i szkoleń, służących podniesieniu poziomu produkowanych wyrobów oraz kształtowanie estetycznych upodobań klientów. Do podjęcia zarządzenia ministra upoważniono Leopolda Tyrmanda (fot. 2), starszego radcę Ministerstwa Przemysłu Lekkiego.
Kierowany przez Jana Rogowskiego (1950-1953) IWP obejmuje m.in. działy: Badania Rynków, Artystyczny,
Wystaw, Pokazów i Rewii, Doszkalania oraz zakłady: Drzewny (fot. 3), Dziewiarski, Graficzny, Odzieżowy, Skórzany (fot. 4), Szklarsko-Ceramiczny (fot. 5) i Włókienniczy.
– Piękno na co dzień dla wszystkich. Dobre wzory wyrobów masowej produkcji są wartością gospodarczą. Dobre wzory są również wartością kulturową – te idee prof. Wanda Telakowska, wicedyrektor IWP nazywana Joanną d’Arc polskiego wzornictwa, realizowała poprzez upowszechnianie nowego racjonalnego wzornictwa. IWP organizował wystawy, pokazy w telewizji, audycje radiowe, publikacje prasowe, i swoje wydawnictwa – biuletyny i „Wiadomości IWP”. Udostępniał zbiory Biblioteki IWP, szkolił plastyków, techników i handlowców, rzemieślników, pracowników spółdzielni, nauczycieli i studentów. Prowadził prace naukowo-badawcze i współpracował z przemysłem wdrażając nowe wzory, zaprojektowane w IWP. Informował o nowych tendencjach za granicą.
Telakowska starała się włączać inwencje plastyczne różnych środowisk do wzornictwa przemysłowego, aby zachować jego charakter narodowy. Podkreślała zasadę celowości i całościowości projektowania.
Od początku IWP gościł ważne osobistości (fot. 6, 7). Jarosław Iwaszkiewicz zauważył w 1955 r.: Kto zwiedzał Instytut Wzornictwa Przemysłowego, ten wie, jakie skarby on chowa (fot. 8-11).