Strona główna » O instytucie » Historia IWP » IWP w liczbach

IWP W LICZBACH

 

INSTYTUT WZORNICTWA PRZEMYSŁOWEGO
w Warszawie 1950 – 2010

stznakIWP.jpg - header_logo_iwp.gif

Powstanie Instytutu Wzornictwa Przemysłowego – IWP powstał
1 października 1950 roku na mocy zarządzenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia 2 sierpnia 1950 r. Idea powołania Instytutu (jednej z pierwszych tego typu placówek w Europie) wyszła od art. plast. Wandy Telakowskiej – ówczesnej dyrektor Biura Nadzoru Estetyki Produkcji. Poprzez upowszechnianie nowego, racjonalnego wzornictwa, realizowała ideę: „Piękno na co dzień dla wszystkich”.

Z okazji 60-lecia Instytutu Wzornictwa Przemysłowego przygotowaliśmy informacje ukazujące skalę i zakres jego działania w tym okresie:

ok. 1800 osób - tyle osób pracowało w IWP w czasie 60 lat istnienia instytucji – w tym projektanci (ok. 140), historycy sztuki; psycholodzy; socjolodzy; inżynierowie; specjaliści ds. upowszechniania, pracownicy techniczni.

10 dyrektorów - tylu kierowało IWP: Jan Rogowski (1950 – 1953), Witold Zaborowski (1953 – 1960), Bogdan Czekaluk (1960 – 1968), Jan Czarnocki (1968 – 1983), Roman Terlikowski (1983 – 1991), Barbara Kulczycka (1991 – 1996), Rafał Krawczyk (1996 – 1999), Halina Walter (1999 – 2006), Beata Bochińska (2006 - 2008, 2008 - 2012 jako Prezes Zarządu), Bożena Gargas (od 2012 Prezes Zarządu).

27 zastępców dyrektora - tylu pracowało w IWP od założenia Instytutu, w tym: założycielka IWP prof. Wanda Telakowska – wieloletni dyrektor IWP do spraw artystycznych oraz Tadeusz Reindl – wicedyrektor ds. popularyzacji.

wanda.jpgWanda Telakowska (ur. 20 kwietnia 1905 roku w Sosnowcu) studiowała w Warszawie malarstwo i grafikę, m.in. u prof. Edmunda Bartłomiejczyka, w ówczesnej Szkole Sztuk Plastycznych. Jednocześnie uczęszczała na kursy pedagogiczne. Studia ukończyła w 1931 roku, cztery lata później otrzymała złoty medal na konkursie we Florencji za grafikę. W 1937 roku jej praca zdobyła złoty medal na Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu.
W okresie okupacji Wanda Telakowska była nauczycielką w oficjalnym i konspiracyjnym szkolnictwie – uczyła liternictwa i technik reklamy w liceum handlowym im. Roeslerów. W czasie Powstania Warszawskiego straciła niemal cały dorobek artystyczny. Po wojnie nie powróciła już do twórczości artystycznej.
W lutym 1945 roku została zatrudniona w Departamencie Plastyki w Wydziale Planowania Ministerstwa Kultury i Sztuki. Z Marią Skoczylas-Urbanowiczową tworzyły podwaliny dla Departamentu Wytwórczości, późniejszego Biura Nadzoru Estetyki Produkcji, a w efekcie – Instytutu Wzornictwa Przemysłowego.
Głównym zadaniem Instytutu było „...prowadzenie prac naukowo-badawczych, mających na celu podniesienie poziomu estetyki produkcji, opracowanie wytycznych dla gospodarki planowej w zakresie wzornictwa przemysłowego”. W IWP utworzono działy: badania rynków, artystyczny, wystaw, pokazów i rewii, doszkalania oraz zakłady: drzewny, dziewiarski, graficzny, odzieżowy, skórzany, szklarsko-ceramiczny i włókienniczy. Wanda Telakowska (od roku 1957 profesor) uważała, że wzornictwo może podnieść atrakcyjność eksportową wyrobów. Udało jej się objąć działaniem IWP nowe gałęzie wytwórczości, takie jak sprzęt gospodarstwa domowego, oświetlenie, środki transportu, maszyny i urządzenia. „Dobre wzory wyrobów masowej produkcji są wartością gospodarczą. Dobre wzory są również wartością kulturową” – tę ideę realizowała upowszechniając nowe, racjonalne wzornictwo. Organizowała grupy projektanckie, które wyjeżdżały w teren aby wypracować kolekcje wzorów czerpiąc z twórczości ludowej.
Po marcu 1968 roku zmuszono ją do rezygnacji ze stanowiska. Nadal jednak prowadziła w IWP prace dydaktyczne. W roku 1978 przekazała do Muzeum Narodowego kolekcję gromadzoną w zlikwidowanej wzorcowni IWP.
Pozostawiła liczne publikacje m.in. „Twórczość ludowa w nowym wzornictwie” (1954); „Problemy wzornictwa przemysłowego” (1966 – wraz ze swoim najbliższym współpracownikiem Tadeuszem Reindlem); „W kręgu chłopskiej kultury” (1970); „Kultura plastyczna w życiu codziennym” (1975 – z T. Reindlem) oraz szereg artykułów problemowych.
Zmarła 15 stycznia 1985 roku w Warszawie.

Reind_2.jpgTadeusz Reindl, urodził się w roku 1922. Studiował w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie (1945 – 49), absolwent SGPiS na kierunku ekonomia w 1955. W IWP w latach: 1950 – 1969 oraz 1985 – 1993. Autor licznych publikacji. Aktywny członek Polskiej YMCA oraz Akademickiego Związku Sportowego i Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Zmarł 22 października 2009 r w Warszawie.

 

W IWP pracowali (bądź współpracowali): Jerzy Sołtan – znany architekt, współpracownik Le Corbusiera; prof. ASP, prof. Harvard University; Ksawery Piwocki, znany historyk sztuki, rektor warszawskiej ASP; Wojciech Jastrzębowski – przedwojenny senator RP; prof. ASP, wybitny plastyk; Cezary Nawrot – wybitny projektant (samochody), prof. ASP w Warszawie; Jerzy Wuttke - projektant, prof. ASP w Katowicach, poseł RP; Czesław Bielecki – znany architekt, poseł RP; major Stanisław Truszkowski – jeden z dowódców AK na Wileńszczyźnie; Maria Barbara Różycka – wybitny projektant odzieży, żona Jerzego – kryptologa, jednego z odkrywców szyfrów „Enigmy”; matka Janusza – wicemistrza olimpijskiego w szermierce; Joanna Onyszkiewicz – wnuczka marszałka Józefa Piłsudskiego, żona min. Janusza Onyszkiewicza; Roman Orłow – znany kompozytor.
Karierę za granicą kontynuowali projektanci IWP: Lubomir Tomaszewski, Zdzisław Lewalski, Andrzej Jan Wróblewski, Krystyna Bałłaban.
Z IWP związani byli m.in.: prof. Henryk Tomaszewski (twórca pierwszego logo IWP oraz kilku plakatów wystawowych); prof. Witold Janowski (twórca drugiego, obecnego logo IWP); prof. Marian Nowiński (proj. szaty graficznej wydawnictw IWP); Andrzej Pągowski (proj. plakatów wystawowych)


ponad 2000 projektów - tyle powstało w Zakładach i Pracowniach IWP, w tym:
ok. 800 projektów odzieży z różnych kategorii: dla dzieci i młodzieży; dla dorosłych; dla osób niepełnosprawnych; robocza – dla różnych grup zawodowych (hutników, rybaków, służby zdrowia); projektowali je: Maria Barbara Różycka, Aniela Grabowska; Janina Palmirska; Maria Sienko, Jadwiga Macierewicz; Maria Sierakiewicz; Alina Dziekońska; Jadwiga Kurkowska; Jolanta.Szymańska-Petrykowska

hutnik.jpg straz.jpg
 
Rozycka.jpg

 

ok. 500 projektów w kategoriach: tkaniny żakardowa, odzieżowa, lniana, drukowana, projektowali je: Danuta Paprowicz-Michno; Danuta Teller-Gęsicka; Alicja Wyszogrodzka; Danuta Eymont-Szarras; Kazimiera Gidaszewska; Aleksandra Lewińska-Michalak; Violetta Damięcka; Agnieszka Putowska-Tomaszewska; Krystyna Arska-Perepłyś

160_200_2.gif 160_200_3.gif 160_200_1.gif

 

ok. 300 wzorów wyrobów ceramicznych (w większości skierowanych do produkcji) – serwisy pełne stołowe; serwisy do kawy; zestawy naczyń: dla zakładów zbiorowego żywienia, szpitali, hoteli; statków żeglugi morskiej; galanteria użytkowa – popielniczki, bombonierki, wazony, świeczniki; projektanci: Zofia Dutkowska-Palowa; Danuta Duszniak; Zofia Galińska; Zofia Przybyszewska; Jadwiga Adamczewska-Miklaszewska; Janina Kotarbińska; Lubomir Tomaszewski; Mieczysław Naruszewicz; Henryk Jędrasiak; Hanna Orthwein.
Szczególnie trafioną ofertą okazały się figurki ceramiczne (projektanci Lubomir Tomaszewski, Mieczysław Naruszewicz; Hanna Orthwein; Henryk Jędrasiak – stanowiły sensację kolekcjonerską w USA i Japonii (produkowano je w IWP w latach 1953 – 1964, później w Ćmielowie – do dziś) oraz wielokrotnie nagradzane na świecie serwisy do kawy: „Ina” i „Dorota” (powstały w latach 1961 – 1964, a interesował się nimi Rosenthal) - proj. Lubomir Tomaszewski.

DUszniak.jpg  
 
Duszniak_MIsztela.jpg
 szpitale.jpg
mamut.jpg  naruszewicz.jpg
 
ortwein.jpg
ina.jpg

 

ok. 200 wzorów mebli w większości skierowane do produkcji (krzesła, fotele, szafy, łóżka; meble dla dzieci, meble szkolne; meble świetlicowe; hotelowe, kuchenne); projektowali je m.in.: Maria Chomentowska (w tym słynne krzesło ze sklejki „Płucka”); Jan Kurzątkowski; Olgierd Szlekys; Zdzisław Wróblewski; Jerzy Sołtan; Maria Białówna; Tadeusz Kasprzycki; Zbigniew Maleszewski; Andrzej Latos; Stanisław Soszyński; Ryszard Bojar; Teresa Rymaszewska; Irena Żmudzińska.

30.jpg reg0al.jpg lawki_Chomentowska.jpg
pulpit.jpg zmudzinska.jpg plucka.jpg

 

ok. 80 projektów dla osób niepełnosprawnych – wózki inwalidzkie, naczynia, odzież, meble i aranżacja wnętrz; projektanci: Alicja Mirowska-Skalska; Elżbieta Wasiak-Gołębiewska; Itta Karpowicz-Starek; Jacek Cynke; Przemysław Gierałtowski; Jolanta Szymańska-Petrykowska

activ.jpgkuchnia.jpg

 

ok. 80 projektów galanterii skórzanej – obuwie; paski; torebki; plecaki i tornistry; projektanci: Wanda Piechal; Maria Sienko; Ewa Zielińska; Barbara Chojecka, Maria Serafin

Chojecka_160.jpg buty_160.jpg plecak_160.jpg

 

ok. 20 projektów pojazdów – w produkcji i prototypy (wagony kolejowe; kolejka WKD; wagony tramwajowe; modernizacja bryły samochodów dostawczych; motocykl Junak M-14; nadwozie samochodu Star 200; bryła samochodu osobowego Warszawa 210); projektanci: Janusz Pawłowski; Tadeusz Pszenicki; Zdzisław Lewalski; Józef Kandefer; Mieczysław Naruszewicz; Ryszard Dworak; Stanisław Soszyński

naruszewiczsoszynski2.jpgkandefer.jpg

Dworak.jpgNar0005c.jpg

 

ok. 15 projektów sprzęt AGD – sokowirówka Mesko; odkurzacz Zelmer; maszyna do szycia Łucznik; kosiarka do trawy Mesko; projektowali je Przemysław Gierałtowski; Jacek Cynke; Józef Misztela

Misztela.jpg

 

ok. 10 projektów maszyn i urządzeń – w tym w produkcji (mierniki elektryczne LAVO 3 i LAVO 4; miernik ciągowy MT-1; maszyna do liczenia; uniwersalne stanowisko badawcze ERGODIDAC 2); projektowali je Jerzy Leontiew; Wiesław Torbus; Tadeusz Pszenicki; Józef Kandefer; Jerzy Słowikowski

lavo.jpgergodidak.jpg

 

ok. 25 patentów i wzorów użytkowych - tyle otrzymali pracownicy IWP

ergonomia.jpg

 

12 osób uzyskało tytuły naukowe podczas pracy w IWP: trzy z nich profesorski, trzy doktora habilitowanego i sześć doktora

ok. 800 prac naukowo-badawczych powstało w Instytucie, wśród nich z zakresu:

img_bX2Clcergonomii, m.in.: „Dane antropometryczne w różnych grupach wiekowych” zakończone wydanym w 1972 r. i kilkakrotnie (1974; 1989; 1994; 2000) wznawianym „Atlasem antropometrycznym populacji polskiej – dane do projektowania.”, „Ergonomiczne podstawy projektowania dla osób niepełnosprawnych” (1983), „Ergonomia w projektowaniu maszyn i urządzeń” (1970), „Próba klasyfikacji chwytów ręki” (1984), „Antropometria na potrzeby projektowania” (1993), „Ergonomiczne podstawy projektowania dla szkół (meble szkolne)” (2000 – publ. CD 2007), „Projektowanie ergonomiczne w dobie technik cyfrowych” (2008) oraz „Opracowanie kryteriów biomechanicznych i danych antropometrycznych do projektowania i oceny mebli na stanowiskach pracy w pozycji siedząco-stojącej (2004 – 2006)” i „Wymagania ergonomiczne do projektowania stanowisk pracy z komputerem w pozycji siedząco-leżącej” (2007).

Zakład Ergonomii IWP – utworzony został w roku 1964 roku – dzięki niemu IWP stał się pionierem w dziedzinie badań ergonomicznych w Polsce. W pierwszym okresie działalności zajmował się oceną ergonomiczną maszyn i urządzeń, następnie skupił się na zbieraniu danych antropometrycznych na potrzeby projektowania. Od 1975 r. IWP uczestniczy w pracach Komitetu ISO/TC „Ergonomia”. Jest autorem czterech branżowych norm ergonomicznych, również pierwszych w Polsce.

architektury wnętrz, m.in. „Wyposażenie wnętrz internatów” (1970); „Aranżacja układów wnętrz dla osiedla W-70 w Radomiu” (1970 – 71), „Metoda optymalizacji przestrzeni funkcjonalnej w kuchni” (1978), „Dane pomocnicze do projektowania wnętrz mieszkalnych wynikające z potrzeb użytkowych” (1978; 1984), „Mieszkanie. Zróżnicowanie potrzeb na przykładzie rodzin robotniczych i inteligenckich” (1986), „Projekty modelowe skoordynowanych materiałów wykończeniowych do wnętrz przedszkoli” (1991), „Wnętrza szpitalne – materiały wykończeniowe + barwa” (1993 – 94)

barwy, m.in. system barwy „Kolor-standard IWP” (1979 – 82), „Wzornik barw dla budownictwa mieszkaniowego” (1980), „Wzornik barw dla przemysłu” (1985), „Kolorystyka dla szpitali” (1993 – 94),

odzieży, m.in.: „Dobór warstw ciepłochronnych w odzieży do pracy” (1969), „Odzież dla dzieci od 3 do 6 lat.” (1970), „Odzież higieniczna dla przemysłu spożywczego” (1971), „Wzornictwo odzieży ochronnej” (1973), „Wzornictwo odzieży dla dzieci w wieku przedszkolnym” (1991 – 1996), „Opracowanie systemu odzieży dla dzieci niewidomych i słabo widzących” (1993)

zagadnień ekonomicznych, m.in.: „Wpływ bodźców materialnych na jakość produkcji” (1970), „Ekonomiczne przesłanki oceny jakości wyrobów przemysłowych” (1974), „Wzornictwo przemysłowe a gospodarka” (1990), „Wzornictwo przemysłowe w strategii przedsiębiorstw” (1992), „Udział wzornictwa przemysłowego w rozwoju przedsiębiorstw” (2004), „Wzornictwo jako instrument podnoszenia innowacyjności produktu” (2005), „Efektywność ekonomiczna aplikacji wzornictwa” (2006)

wzornictwa dla osób niepełnosprawnych, m.in. „Pomieszczenia kuchenne dla osób korzystających z wózka inwalidzkiego” (1979), „Dane do projektowania i adaptacji wnętrz mieszkalnych dla osób niepełnosprawnych używających wózka inwalidzkiego” (1980), „Odzież i obuwie dla osób niepełnosprawnych. Wymagania użytkowe i estetyczne” (1985), „Dane antropometryczne do projektowania przestrzeni pracy dla osób niepełnosprawnych na wózkach inwalidzkich” (1993)

5 ekspertyz i raportów przygotował IWP na temat wzornictwa, ergonomii, szeroko pojętych zjawisk kulturalnych, rynku, konsumenta, trendów wzorniczych i materiałowych. Są to:

"Wzornictwa e-usług. Analiza stanu wzornictwa usług świadczonych drogą elektroniczną i perspektywy ich rozwoju w Polsce" (2011)

Raport przygotowany dla Ministerstwa Gospodarki, Departamentu Gospodarki Elektronicznej. Podstawą Raportu jest analiza wyników badania rynku e-usług, kompetencji i potrzeb polskich przedsiębiorstw w zakresie wdrażania nowego projektu e-usługi oraz efektywności projektowania usług elektronicznych przeprowadzonego w lipcu 2010 r. na zlecenie Instytutu Wzornictwa Przemysłowego przez Pentor Research International na mierzalnej próbie przedsiębiorstw różnych branż, dla których usługi świadczone drogą elektroniczną stanowią potencjalnie o ich przewadze konkurencyjnej na rynku.

Celem badania było uzyskanie odpowiedzi na pytanie czy i na ile przedsiębiorcy branży usługowej wykorzystują wzornictwo do projektowania e-usług, jakie to przynosi rezultaty oraz jak przebiega proces projektowania nowej e-usługi.

„Diagnoza stanu wzornictwa” (2009) – raport został przygotowany dla Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na Kongres Kultury Polskiej (23 – 25 września 2009 r.). Przedmiotem raportu jest analiza stanu i trendów w polskim wzornictwie traktowanym jako element kultury materialnej. Raport porusza m.in. takie tematy jak zakres i funkcjonowanie wzornictwa, kształcenie i upowszechnianie wzornictwa, tradycja polskiego wzornictwa i jednocześnie definiuje rekomendacje dla rozwoju wzornictwa jako obszaru kultury niematerialnej.

Analiza_min.jpg„Analiza aplikacji wzornictwa przemysłowego w polskich przedsiębiorstwach” (2008) – raport przygotowany na zlecenie Ministerstwa Gospodarki, opublikowany w maju 2008 roku. Opracowanie obejmuje badania ilościowe i jakościowe ponad 300 przedsiębiorstw i jest pierwszą na taką skalę analizą stosowania wzornictwa przemysłowego i użytkowego w polskich przedsiębiorstwach działających w gospodarce rynkowej.

 

„Wzornictwo szansą rozwoju branży jubilersko-złotniczej i bursztyniarskiej w Polsce” (2007) – ekspertyza została opracowana na zlecenie Ministerstwa Gospodarki. Celem ekspertyzy była analiza stanu i trendów w polskim jubilerstwie i bursztyniarstwie z punktu widzenia roli designu oraz wskazanie koncepcji wykorzystania wzornictwa w rozwoju branży jako czynnika kształtującego markę firmy i zwiększającą konkurencyjność na rynku.

„Analiza świadomości potrzeb konsumenckich w przedsiębiorstwach przy opracowywaniu i wdrażaniu nowego produktu” (2007) – ekspertyza została przygotowana na podstawie wyników badania jakościowego przeprowadzonego na zlecenie Instytutu przez agencję badawczą oraz na podstawie badań i doświadczeń innych krajów w tym obszarze. W badaniu wzięli udział przedstawiciele przedsiębiorstw z różnych branż oraz projektanci, mający na swoim koncie wdrożenia nowych projektów wzorniczych. Raport jest źródłem informacji o tym, skąd przedsiębiorcy czerpią wiedzę na temat oczekiwań konsumenta i w jakim stopniu te potrzeby ostatecznego odbiorcy są uwzględnianie w procesie rozwoju nowego produktu. Ekspertyza miała na celu określenie i zanalizowanie świadomości potrzeb konsumenckich w przedsiębiorstwach przy opracowywaniu nowego produktu.

ponad 100 szkoleń przeprowadził IWP – szkolenia na temat szeroko pojętego wzornictwa prowadzone były w IWP już w latach 50-tych. Uczestniczyli w nich przedstawiciel przemysłu, rzemiosła, nauczyciele. W Instytucie powstał pierwszy w Polsce podręcznik wzornictwa przemysłowego autorstwa Andrzeja Przedpełskiego.

okladka_zsz_mini.jpg"Design Management. Zarządzanie wzornictwem" - podręcznik autorstwa Beaty Bochińskiej, prezes IWP (redakcja merytoryczna), prof. Jerzego Ginalskiego (redaktor naukowy), dr Łukasza Mamicy i dr hab. Anny Wojciechowskiej.  To pierwsza w Polsce tak duża, publikacja - praktyczne narzędzie i źródło wiedzy dla kierowników i członków zespołów projektowych odpowiedzialnych za proces rozwoju nowego produktu. Podręcznik powstał w ramach realizowanego przez IWP projektu ZSZ.

 

Studia Podyplomowe Design Management (Zarządzanie Rozwojem Nowego Produktu) to pierwsza i jedyna w Polsce oferta kształcenia specjalistów w zakresie zarządzania nowym produktem wzorniczym. Studia prowadzone są wspólnie (od 2008 r.) przez Instytut Wzornictwa Przemysłowego i Kolegium Gospodarki Światowej Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Podczas zajęć słuchacze otrzymują kompendium wiedzy z zakresu zarządzania procesami innowacji w produktach. Problematyka ta ma duże znaczenie w związku z koniecznością zwiększania innowacyjności, a w efekcie konkurencyjności polskich przedsiębiorstw. Program studiów został więc opracowany tak, by dać jak najpełniejszą wiedzę potrzebną przyszłym menadżerom produktu. Obejmuje ekonomię finansów, marketing, teorię wzornictwa, ergonomię, zarządzanie i prawo.

stud_II.jpgstud_III.jpg

 

ok. 100 nagród na targach oraz konkursach krajowych i międzynarodowych uzyskały wzory zaprojektowane w IWP

W 1955 roku IWP uruchomił własny sklep, w którym sprzedawał wyroby według projektów powstałych m.in. we Wzorcowni działającej w latach 1953-1968. Kontynuacją sklepu była Galeria Wzornictwa, założona w latach 80-tych. Przez 12 lat istnienia placówka zdobyła sławę jako miejsce, gdzie można było nabyć dobrze zaprojektowane, często nieosiągalne gdzie indziej przedmioty. Inną formą popularyzacji wzornictwa było utworzenie w roku 1985 stoiska IWP w Domach Towarowych Centrum w Warszawie.

350 wystaw zorganizował IWP: w tym 270 wystaw wzornictwa polskiego, 60 światowego i 20 dotyczących innych aspektów: największym zainteresowaniem cieszyła się wystawa „WA: HARMONIA. Japoński design dziś” w roku 2010 – frekwencja sięgnęła ponad 9 tys. osób.

got1.jpgwa3.jpgwa.jpg

7.ekspozycja.jpgwyatawa_1957.jpg1.0.plakat_IWP.jpg

 

30 tys. zdigitalizowanych pozycji (zdjęcia, artykuły, książki) znajduje się w zbiorach IWPBiblioteka Wzornictwa i Multimedia ma jeden z największych na świecie księgozbiorów wyspecjalizowanych w dziedzinie wzornictwa przemysłowego. Zbiory obejmują wiedzę z zakresu m.in. historii i rynku designu, architektury, projektowania, grafiki użytkowej, estetyki, badań ergonomicznych, wprowadzania nowego produktu na rynek oraz polskich i zagranicznych przykładów wdrażania projektów wzorniczych. Zbiory Biblioteki to na bieżąco aktualizowana, wielojęzyczna kolekcja wydawnictw z całego świata, która liczy ponad 17 tys. egzemplarzy. Wśród nich są unikatowe na skalę międzynarodową pozycje z XIX i początków XX wieku. W zasobach Biblioteki jest 700 tytułów czasopism; na bieżąco prenumerowanych jest ponad 70 tytułów z całego świata, większość to jedyne egzemplarze biblioteczne w kraju. Dostępny jest katalog on-line biblioteki.

Design_managem.jpgcymelia.jpgTHINKING_20DESIGN_SAGE.jpg

IBW.jpgok. 2500 pozycji liczy Internetowa Biblioteka Cyfrowa - jest to zbiór publikacji, zdjęć i artykułów dotyczących designu, mających na celu upowszechnianie wzornictwa w środowisku projektantów, przedsiębiorców i innych zainteresowanych. Powstała w ramach projektu ZSZ. Dostępna jest bezpłatnie on-line. 

 

logo_Slownik_Projektantow_Polskich_mini.jpgponad 500 haseł-sylwetek designerów zawiera "Słownik Projektantów Polskich" on-line - pierwsza w Polsce baza polskich projektantów działających od początku XX w. do dziś oraz największa baza zdjęć produktów. Słownik składa się z czterech części, odpowiadających podziałowi chronologicznemu polskiego wzornictwa. Najważniejszymi zadaniami Słownika są: po pierwsze - upowszechnianie wiedzy na temat polskiego designu, której brak od lat uniemożliwiał prace badawcze, a po drugie - wspieranie współpracy projektantów z producentami i innymi profesjonalistami związanymi z wzornictwem.

6 czasopism i dodatków periodycznych wydawał od początku istnienia IWP:
„Biuletyn IWP” – 1952 – 1967 (publikowany jako wkładka w czasopismach branżowych: „Przegląd Włókienniczy”; „Odzież”; „Przegląd Skórzany”; „Przemysł Drzewny”; „Szkło i Ceramika”); „Informator IWP” – 1956 – 1958, „Wiadomości IWP” – 1958 – 1994 (od 1986 – jako „Wiadomości IWP-Design”), „Przegląd Dokumentacyjny IWP” – 1974 – 1988, „Modus” 1989 – 1990, „Biuletyn IWP” od 2006
ponadto serie wydawnicze:
153 zeszyty numerowane + 10 bez numeracji „Prac i Materiałów IWP” – 1967 – 1998
23 pozycje „Biblioteki Wzornictwa” – 1987 – 1997
35 publikacji książkowych mają na koncie pracownicy IWP, bądź firmowanych jest przez IWP
ok. 500 artykułów opublikowanych w prasie krajowej i zagranicznej napisali pracownicy IWP

blisko 2 tys. artykułów, filmów, audycji radiowych i telewizyjnych powstało na temat działalności IWP, m.in. cykliczny program popularyzujący wzornictwo prowadził w TVP wicedyrektor IWP ds. upowszechniania, Tadeusz Reindl (nazywany w mediach „Magister Kącik”)

img119.jpgimg_LRZVdrimg_heehTsimg_eBlFy6img105.jpgimg104.jpg

 

logo_DW.jpgok. 500 znaków „Dobry Wzór” i 15 „Wzorów Roku” – przyznano w konkursach organizowanych przez IWP: Konkurs „Dobry Wzór” organizowany jest przez IWP od roku 1993. Od początku wprowadzania w Polsce gospodarki rynkowej IWP starał się uświadomić decydentom różnych szczebli, przedstawicielom przemysłu, handlu, ale też użytkownikom wyrobów, że wzornictwo jest jednym z podstawowych czynników kształtowania jakości produktu, ważnym narzędziem skutecznego marketingu i poprawy konkurencyjności. W corocznych konkursach znakiem „Dobry Wzór” i (od 1995) „Wzór Roku” nagradzane są najlepsze polskie produkty prezentowane następnie na wystawach pokonkursowych. Od 2007 roku – przyznawana również nagroda w formie wystawy dla Designera Roku – najlepszego projektanta w finale konkursu „Dobry Wzór”.

Ponadto IWP organizował lub organizuje następujące projekty:

dm.jpg„Design Młodych” 1998 – 2005 – organizowana co 2 lata wystawa najlepszych prac dyplomowych absolwentów wydziałów wzornictwa i architektury wnętrz;

 

gdd10_white_s.png„Gdynia Design Days” – w latach 2008 - 2011 – coroczna forma promocji wzornictwa i dobrych praktyk, pierwsze w Polsce, międzynarodowe dni designu dostępne dla projektantów, firm, mieszkańców Trójmiasta i turystów;

 

logo.jpg„Young Design” – od 2008 – konkurs promujący młodych projektantów – odbywa się z udziałem jury składającego się z przedsiębiorców, a jego laureat otrzymuje stypendium pieniężne im. prof. Wandy Telakowskiej

 

IC10_midi.jpg„Imagine Cup” – od 2008 roku – Instytut jest współorganizatorem polskiej edycji konkursu firmy Microsoft pod nazwą „Imagine Cup”, w którym uczestniczą projektanci oprogramowania oraz wzornictwa (dzięki zaangażowaniu IWP). W uznaniu dla wartościowej i innowacyjnej formuły i sprawnej organizacji konkursu, Microsoft zdecydował o zorganizowaniu w Polsce światowych finałów „Imagine Cup 2010”

ZSZ_copy.jpg„Zaprojektuj Swój Zysk” – zainaugurowany w 2009 r 3,5-letni projekt kluczowy, finansowany ze środków unijnych, jego celem jest zbudowanie otoczenia biznesowego firm i przedsiębiorstw, w którym będą one mogły rozwijać konkurencyjne produkty dzięki wykorzystaniu wzornictwa.
20 szkoleń e-learningowych udostępnionych zostanie w ramach projektu ZSZ. Ich ukończenie umożliwi zdobycie wiedzy na temat metodologii współpracy projektanta i przedsiębiorcy w procesie rozwoju nowego produktu.

1 królowa, 6 premierów i wicepremierów, 4 małżonki głów państwa i premierów odwiedziło IWP.
Elżbieta królowa Belgów przyjechała do Warszawy w roku 1955 jako gość Międzynarodowego Festiwalu Chopinowskiego. Do zwiedzenia Instytutu zaprosił królową pisarz Jarosław Iwaszkiewicz, przyjaciel prof. Wandy Telakowskiej.

belgii.jpgszwecka.jpg


Z działalnością IWP zapoznawali się premierzy, ministrowie, senatorowie i posłowie, m.in.: Józef Cyrankiewicz; Piotr Jaroszewicz, Eugeniusz Szyr; Andrzej Olechowski; Jerzy Buzek; Jerzy Hausner; Waldemar Pawlak, marszałkowie Andrzej Stelmachowski i Maciej Płażyński, Zofia Kuratowska, a także prezydenci Warszawy: Stanisław Wyganowski, Marcin Święcicki i Hanna Gronkiewicz-Waltz oraz burmistrz Berlina Klaus Wowereit.
IWP zwiedzały m.in. Raisa Gorbaczow, Aine Erlander (żona premiera Szwecji), Barbara Jaruzelska, Barbara Cimoszewicz.
IWP gościł tak znane osoby świata kultury i sztuki, jak: Gerard Philipe – wybitny aktor francuski, reżyser Andrzej Wajda z żoną – wybitną scenograf - Krystyną Zachwatowicz (kilkakrotnie); Helene Lazareff (założycielka i redaktor naczelna „Elle”); wybitne aktorki Maja Komorowska i Zofia Rysiówna, aktorzy i satyrycy Jacek Fedorowicz i Stanisław Tym, pisarze Jarosław Iwaszkiewicz; Leon Kruczkowski; Mao-Dun (Chiny) oraz artyści plastycy i krytycy sztuki: Renato Gattuso; Jean Picart Le Doux; Paul Hogarth; Jean Cassou; Jack Pritchard.

1 autor bestselleru związany był z IWPLeopold Tyrmand, autor „Złego” – bestselleru wczesnego PRL-u, w roku w 1950 uczestniczył przy powołaniu IWP jako radca Ministerstwa Przemysłu Lekkiego.

1 reprezentantka Polski na igrzyskach olimpijskich mieszkała w siedzibie IWP – w Instytucie pracowała Eugenia Rafalska – matka Ireny Kirszenstein-Szewińskiej – wielokrotnej medalistki olimpijskiej. Obie panie mieszkały w gmachu IWP.

w 2 etapach powstawała siedziba IWP przy ul. Świętojerskiej 5/7 w Warszawie: I gmach – budowa w latach 1949 – 1950 (inż. arch. B. Damięcki, J. Paciorkowski); II gmach – budowa w latach 1961 – 1963 (inż. arch. H. Wieszczak)

budy.jpgbud3.jpg

Opracowali: Janusz Wasilewski, Andrzej Klim